- پروژه هوشمند سازی بیمارستان رازی
- پروژه توسعه تجهیزات شبکه انتقال
- پروژه ایجاد زیرساخت فیبر نوری
- پروژه سدید (دیسپچینگ ملی گاز ایران)
- پروژه هوشمند سازی تونل آزاد راه اراک خرم آباد (ITS)
- پروژه ایجاد شبکه ملی سیگنال رسانی به فرستنده های صدا و سیما جمهوری اسلامی ایران
- پروژه اسکادا گاز تهران
- پروژه مخابرات (USO)
- پروژه NGL 3200
- پروژه تلکام پتروشیمی دماوند
- پروژه راه آهن چابهار – زاهدان
- پروژه راه آهن یزد – اقلید
- پروژه سیگنالینگ مترو هشتگرد
- پروژه مترو قم
ساخت رباتهای کوچکی که میتوانند در بدن حرکت کنند

محققان «دانشگاه کلرادو بولدر» دسته جدیدی از رباتهای کوچک را طراحی کردهاند که میتوانند با سرعت بسیار زیادی از درون مایعات عبور کنند. دانشمندان امیدوارند که این رباتها روزی بتوانند به روند دارورسانی به داخل بدن انسانها کمک کنند.
رباتهای ساختهشده این گروه فقط 20 میکرومتر عرض دارند و چندین برابر کوچکتر از عرض یک تار مو هستند و نیز میتوانند با سرعتی در حدود 3 میلیمتر در ثانیه یا تقریباً 9 هزار برابر طول خود بر دقیقه حرکت کنند. محققان در طول تحقیقات خود موفق شدند با کمک رباتها، یک داروی استروئیدی رایج به نام دگزامتازون را به مثانه موشهای آزمایشگاهی منتقل کنند.
تلاش برای دارورسانی به بدن از طریق ربات

«جین لی»، نویسنده اصلی این پژوهش میگوید:
«تصور کنید رباتهای کوچک بتوانند وظایف خاصی مانند جراحیهای غیرتهاجمی را در بدن انسانها انجام دهند. بهجای برشدادن اعضای بیمار، میتوانیم بهسادگی رباتهایی را از طریق قرص یا تزریق به بدن انسانها معرفی کنیم و آنها بهطور مستقل این فعالیتها را انجام دهند.»
میکرورباتها از موادی به نام پلیمرهای زیستسازگار و با کمک فناوری شبیه به چاپ سهبعدی ساخته شدهاند. «سی. وایات شیلدز»، یکی از محققان پژوهش در ادامه میگوید:
«رباتهای ریز هیجان زیادی را در محافل علمی ایجاد میکنند؛ اما نکتهای که برای ما جذابیت دارد، این است که میتوانیم آنها را بهگونهای طراحی کنیم که وظایف متعددی را در بدن انجام دهند.»

علیرغم موفقیتآمیزبودن آزمایشهای انجامشده روی موشهای آزمایشگاهی، اکنون تیم محققان باید کارهای زیادی انجام دهند تا میکرورباتهای خود را در بدن انسانهای واقعی آزمایش کنند؛ مانند ساخت ماشینهای کاملاً زیستتخریبپذیری که در بدن انسان حل میشوند.
لی در بیانیه خود گفت: «اگر بتوانیم کاری کنیم که این ذرات در مثانه کار کنند، میتوانیم به امکان ترشح داروهای پایدارتری دست پیدا کنیم و شاید بیماران مجبور نباشند بهطور مکرر به کلینیک مراجعه کنند.»